Strona główna Dzisiaj jest: 7-4-2020, godzina 22:21:03

lidzbarski

Konie w typie pośpiesznoroboczym, wywodzące się od koni oszmiańskich przybyłych wraz z ludnością z Wileńszczyzny, powstałe głównie pod wpływem koni północnoszwedzkich i zimnokrwistych norweskich döle. Hodowla koni lidzbarskich rozwijała się głównie w powiatach: lidzbarskim, warmińskim, braniewskim, orneckim i pieniążniańskim.

Konie lidzbarskie, przeważnie gniade lub kasztanowate, charakteryzowały się niewielkim wzrostem około 153 cm oraz małą kościstością, jednocześnie odznaczały się małymi wymaganiami żywieniowymi, dużą odpornością i chęcią do pracy.

Największy wpływ na ukształtowanie omawianego typu koni miały następujące ogiery:

  • Megstrugublacken – półnoszwedzki przez wnuka Warmiaka i prawnuka Imperatora.

  • Despotyczny – połączenie belga z klaczą oszmiańską,

  • Demoniczny – syn ogiera północnoszwedzkiego i ardenki szwedzkiej

  • Sokal – ogier w typie sztumskim, z rodowodem opartym w ¾ o krew ardenów.

Na potrzeby hodowli lidzbarskiej pracowała stadnina Nowa Wioska, w której dział hodowli koni zimnokrwistych uległ likwidacji w latach 1972-1974.

 

 

Konie lidzbarskie

 

Wymiary (cm)

Ogiery

Klacze

wysokość w kłębie

153,1

153,3

obwód klatki piersiowej

195,8

191,9

obwód nadpęcia przedniego

23,0

21,6